INDIANA : bezienswaardigheden

South Bend, Amish country, Nappanee, Indianapolis, Bremen
South Bend Studebaker museum - sterke drank
Amish Country Amish meubelen - Nappanee - Goshen - Middlebury - Shipshewana
Nappannee een Amish openbare verkoop
Indianapolis de Motor Speedway - White River State Park
Bremen een Amish Barn Raising !
   
artikels de Amish | Studebaker
more pages Indiana : overzicht en geschiedenis | andere staten | artikelen

~ ~ ~ ~

South Bend

Studebaker museum

Studebaker was de automobielfabrikant die ooit werk verschafte aan bijna de hele stad South Bend. Er was een museum gevestigd in een oude Studebaker locatie, maar in november 2005 werd een nieuw Studebaker National Museum geopend. Dit museum toont verscheidene mooi gerestaureerde modellen, en geeft een interessant overzicht van Studebaker's geschiedenis. Een interessant bezoek, zelfs al is het een beetje nostalgisch !

In 1852 openden Henry en Clement Studebaker een smidse en een bedrijfje voor het fabrikeren van koetsen en rijtuigen in South Bend. Gedurende het hoogtepunt van de grote trek naar het Westen met de "wagon trains", waren de helft van de wagens Studebakers. In 1875 was Studebaker de grootste voertuigfabrikant ter wereld ! In 1889 bestelde president Harrison een volledige set van Studebaker rijtuigen voor het Witte Huis. Gedurende de volgende vijftig jaar werd het bedrijf een toonaangevende automobielproducent, en kreeg het een benijdenswaardige reputatie voor kwaliteit en betrouwbaarheid.

In 1929 verkocht Studebaker vijftig modellen, en het geld stroomde binnen. Hun jaarlijkse productie was 180.000 voertuigen, en ze telden 23.000 medewerkers. Nochtans veroorzaakten de instorting van de beurs en de daaropvolgende Grote Depressie een massale werkloosheid voor meerdere jaren. Tijdens de Tweede Wereldoorlog produceerde Studebaker de US6 vrachtwagen en het M29 Weasel personeel voertuig. In 1948 opende een Studebaker een nieuwe assemblagelijn in Hamilton, Ontario, Canada. Enorme arbeidskosten, de hoogste lonen in de industrie, problemen met de kwaliteitscontrole, en vooral de enorme rivaliteit tussen Ford en General Motors teisterden nochtans sterk Studebaker's winstcijfers.

Na 1950 zakte Studebaker snel weg. Vanaf 1954 werd er zwaar verlies opgetekend, en toen het in 1956 werd overgenomen door Packard, was het bedrijf virtueel failliet. In 1962 was er een grote staking in de fabriek van South Bend, en op 20 december 1963 werd ze gesloten. Bijna 20.000 mensen verloren hun baan ! Een beperkte productie werd voortgezet in de laatste fabriek in Hamilton, Ontario, Canada, waar Studebaker nog wagens produceerde tot op 16 maart 1966. ** Lees meer over de geschiedenis van Studebaker **

South Bend : Studebaker Museum 1 South Bend : Studebaker Museum 2
   
South Bend : Studebaker Museum 3 Studebaker Golden Hawk ca. 1960

Sterke drank in Indiana

alcohol in bruine zak

's Avonds bezochten we het Italiaanse restaurant Papa Vino’s. We dineerden uitstekend en dronken er een flesje goede Chianti bij. Aangezien de fles maar half leeg was, wou ik ze meenemen naar ons hotel om ze later verder uit te drinken. Toen wij aan de deur kwamen, kwam de manager echter direct op ons af om ons tegen te houden, en zoals later bleek, vooral om de fles tegen te houden...

In Indiana, net zoals in de meeste Amerikaanse staten, kan men in de nor vliegen als men wijn of sterke drank zichtbaar op straat meeneemt ! Dat is op zichzelf reeds knap vervelend, maar wat voor de manager nog zwaarder doorwoog, was dat ze nadien bij hem zouden aankloppen, en hem ook in de bak zouden steken... Op een zondag kan men in heel de staat Indiana trouwens geen sterke drank kopen ! Je moet het maar weten...

Amish Country

Amish meubelmakers - Nappanee

Men kan een interessante Audio Tour maken van de Amish meubelmakerijen rond Elkhart. De audio CD kan gehuurd worden in het Visitor Center. De toer begint op SR 120 en leidt naar Bristol, waar men een mooie rit kan maken langs het meer en de betere buurt van Elkhart.

De toer vervolgt doorheen een prachtig Amish landschap, waar alles kraaknet is, en alle dieren er kerngezond, weldoorvoed en mooi geborsteld uitzien. Het landschap ademt gewoon rust uit ! Verschillende meubelmakers en country stores kunnen bezocht worden, waar men allerhande meubelen, houtwerk, prachtige handgemaakte Amish quilts, en mooi naaiwerk kan vinden.

In Nappanee bezochten we de Weaver Furniture Barn, een verdeler voor lokale meubelmakers. Meubelbewerker Ayr Cabinets presenteert een prachtige toonzaal ! De kwaliteit van hun meubelwerk is werkelijk fenomenaal, en ze vervaardigen tevens op maat gemaakte keukens en badkamers. De moeite meer dan waard ! Een andere bezienswaardigheid is de boerderij en het hotel Amish Acres, waar alles toegespitst is op toeristen.

Amish Country : Nappanee 1 Amish Country : Nappanee 2
   
Amish : Ayr cabinets Amish Country : Nappanee 4 Amish Acres

Shipshewana - Goshen - Middlebury

Shipshewana is een interessant Amish dorp, genaamd naar een Indiaanse Chef. Het Menno Hof, een Mennonite-Amish Visitor Center, biedt een zeer uitgebreide voorstelling van beide religieuze gemeenschappen, met informatie over de Amish geschiedenis, hun verschillen en hun overeenkomsten. Op te merken valt dat enkel de meer wereldse Mennonieten zulke presentaties doen, aangezien de Amish meer besloten leven in hun eigen gemeenschap. Zeer leerrijk ! De Shipshewana Flea Market is overbekend, en elke dag trekt ze honderden kopers. In het Riegsecker Haus kan men praktisch alles vinden, zoals meubelen, linnen, een bakkerij, etenswaren, en natuurlijk ook de onvermijdelijke souvenirs...

Goshen ligt in het midden van de Amish Country. Mooie weiden en hoven, gezonde dieren, overal bloemen, men ziet duidelijk het verschil, hoor ! Country road 22 voert naar Middlebury, waar men het Deutsche Käse Haus en Das Dutchman Essenhaus kan bezoeken !

Er bestaan vele verwijzingen naar het woord "Dutch" in Amish country. Nochtans is dit historisch incorrect. Het originele woord is "Deutsch" (Duits), maar de vroege Amerikanen konden dit woord niet gemakkelijk uitspreken, met de moeilijke tweeklank "oy" zoals in "boy", en daardoor werd het algauw uitgesproken als het meer bekende "Dutch"...

Shipshewana : Menno Hof

Middelbury : Das Dutchman Essenhaus

Een Amish openbare verkoop

Onze Amish vrienden nodigden ons uit op een Amish Public Auction of openbare verkoop, die doorging op een Amish Farm in Nappannee. Zulke uitnodiging is een beetje uitzonderlijk, want doorgaans bestaat het publiek enkel uit Amish. Behalve wij, waren er slechts twee andere koppels niet-Amish ! Toen wij de hoeve bereikten, waren er reeds vele Amish, en hun typische buggy's stonden geparkeerd aan de ingang. Achteraan stond er een tent, met zelf gebakken brood, pistolets, taarten, koekjes, noedels, enz. Aan voedsel is er bij de Amish zeker nooit gebrek...

De Auctioneer (verkoper) liep rond met zijn microfoon, en we groetten hem, waarop hij ons pardoes voorstelde aan het publiek als "the guests from Belgium", en mij vroeg een paar woordjes te zeggen... Nogal onverwacht ! Dan begon de verkoop, waarvan de opbrengst ten voordele van de lokale Amish school kwam. De Auctioneer ratelde een litanie van getallen af, maar zo snel, dat het schier onmogelijk was om er ook maar één jota van te verstaan ! Soms moest hij noodgedwongen even stoppen om adem te halen, maar nadien ging hij gewoon met dezelfde snelheid verder...

een Amish Public AuctionEen Amish openbare verkoop is een plezierige bedoening, aangezien de meeste kopers elkaar kennen, en ze brouwen er meteen een feestje van, met veel eten en drank. Een goede auctioneer zorgt voor de speelse noot in de biedingen, en doorspekt zijn verkopen met allerhande details en opmerkingen. Er waren drie auctioneers, die elkaar regelmatig aflosten, waarschijnlijk om heesheid en vermoeidheid te voorkomen. Ook jongeren kregen de kans om hun verkoperstalent te tonen, en ze deden dat helemaal niet slecht. Toen ik vroeg waar ze dit geleerd hadden, vertelde men mij dat ze dit zelf thuis achter de schuur uitproberen...

Mijn echtgenote bood op drie mooie handgemaakte kussens, en alhoewel we niet verstonden wat de auctioneer zei, hadden we ze toch ! Het enige probleem was dat we er geen flauw idee van hadden hoeveel we eigenlijk geboden hadden... Tijdens de rustpauze kwamen verscheidene Amish op ons af voor een babbel. Er heerste een rustige en ongedwongen sfeer, en het is duidelijk dat het Amish leven beduidend trager schijnt te verlopen dan wat ons "modern" leven is geworden. Een prettige ervaring !

Indianapolis

Motor Speedway : Race Track - Hall of Fame museum

Het stadsgedeelte rond de 16th street in Indianapolis is downtown, en het is nog een heel eindje rijden tot aan de Indianapolis Motor Speedway, met zijn Indy 500 Race Track. Deze omloop werd gebouwd in 1908, en in gebruik genomen in 1911, toen de eerste 500 Mile Race werd gesponsord door Vanderbilt. De opzet was om wagens uit te testen, en veilig wedstrijden te kunnen organiseren. Later werd hij ook opengesteld voor verschillende evenementen, en om de verkoop van nieuwe wagens te bevorderen.

Stel U een omloop voor van 2,5 miles lang (4 km), met verhoogde bochten, waar de snelheid van de bolides kan oplopen tot 240 miles of zo'n 386 km per uur ! Een complete omloop aan volle snelheid duurt iets meer dan twee minuten, hetgeen zowat overeenstemt met het afleggen van de lengte van een voetbalveld in één seconde...

Eerst bestond de verharding uit mengsel van grint en teer, maar nadien werd ze verbeterd met een laag opgevoegde baksteen. De naam Brickyard komt trouwens voort uit deze originele bakstenen bekleding. Dit bleef zo tot in 1960, waarna ettelijke lagen asfalt werden aangebracht. De Race Track huist de Indy 500, de Brickyard 400 en de SAP US Grand Prix.

Er zijn van 300 tot 400.000 zitplaatsen langsheen de omloop, en hij wordt gebruikt voor Formule 1 wagens, maar ook voor Stock Cars, motoren, go carts, enz. We maakten een ritje over de omloop met een bus, maar dat ging wel iets trager dan tijdens een race...

Indianapolis Motor Speedway 1 Indianapolis Motor Speedway 2
   
Indianapolis 3  : Brickyard Indianapolis 4  : Brickyard

In het Hall of Fame Museum zijn er veel originele wagens tentoon gesteld, die dateren van 1900 tot 2000, en zelfs vele winnende wagens. Ze zijn allen prachtig gerestaureerd, en er zijn opmerkelijke juweeltjes tussen zoals Cord, Lola, Mercedes, Cooper, enz.

Men kan er veel interessante weetjes vinden, zoals bijvoorbeeld het feit dat in 1886 zowel Benz als Daimler, onafhankelijk van elkaar, patenten indienden voor het uitvinden van een auto, maar dat in 1876 reeds een andere Duitser de benzinemotor had uitgevonden ! Elke auto-fanaat zal hier ongetwijfeld aan zijn trekken komen !

Indianapolis Motor Speedway 5 Indianapolis Motor Speedway 6
   
Indianapolis Motor Speedway 7 Indianapolis Motor Speedway 8

White River State Park

Het White River State Park ligt in het hartje van Indianapolis, op Washington Avenue. We wandelden op de River Promenade, waar de zijkanten zijn afgezet met enorme rotsblokken in limestone of kalksteen. Zo'n driehonderd miljoen jaar geleden stond heel deze streek onder water. Honderden meters dikke schelpenlagen werden samengeperst tot steen, en dit werd uiteindelijk kalksteen ! Soms vind men zelfs nog schelpjes in de steen. De Empire State Building in New York en de Capitol building in Washington DC zijn trouwens gebouwd met Indiana limestone, die veel beter isoleert dan beton.

De zijkanten van de wandelweg zijn mooi afgeboomd met alle allerlei soorten bomen en planten. Onze wandeling bracht ons over de Old Washington Street Bridge, een mooi gerestaureerd honderd-jarig bouwsel.

Indianapolis White River Promenade 1 Indianapolis : Old Washington Street Bridge

Bremen : Een Amish "Barn Raising"

Bij uitzondering werd ik uitgenodigd om aanwezig te zijn op een echte Amish Barn Raising, of zoals de Amish het zelf noemen, een Frolic ! Tegenwoordig worden er niet veel nieuwe schuren meer gebouwd, gezien het ontbreken van voldoende grond om al de jongeren hun eigen farm te bezorgen. In dit geval was de opzet eigenlijk een gentlemen's agreement tussen de Amish (die geen dure medische verzekering hebben) en het lokale hospitaal. De Amish zouden deze loods bouwen, en het hospitaal zou de medische zorgen voor de Amish op zich nemen. Het nieuwe gebouw was ongeveer 25 op 15 meter groot, en zowat 5 meter hoog.

Opstaan gebeurde op een echt Amish wijze, namelijk om 04:45 u 's morgens... Een half uurtje later reed ik naar onze vriend en pikte hem op. We reden naar Bremen, waar we het ontbijt namen. Om 06:30 u waren we op de bouwwerf van het hospitaal in Bremen, waar reeds een zestigtal Amish mannen stonden.

Op de betonnen vloer stonden enkel de zijwanden recht, voorlopig vastgepind met houten liggers. Al het materiaal voor de bouw van de loods was reeds ter plaatse, en het was geschonken door de familie Borkholder, een belangrijke lokale constructeur. In het begin was het even zoeken om zich te organiseren, maar na een kwartiertje was iedereen aan de slag ! Allerhande houten verbindingsstukken werden bijeen genageld, dermate snel dat één uur later de buitenwanden reeds praktisch klaar waren. Nadien begon een heftruck de buitenste dakspanten aan te voeren, en de Amish kropen als volleerde trapeze-artiesten over de smalle latten !

een Amish Barn Raising artikel in de krant

Iets later kwam er een grote hefkraan toe om de dakspanten te leggen. Het gebinte vorderde snel, en tussenin werden er met een ongelooflijke snelheid latten genageld. Een andere ploeg plaatste de onderkant van de aluminium gevelplaten, en weer anderen monteerden de deuren en ramen in het houten geraamte. Nadien volgde dan de eigenlijke "siding" of aluminium gevelplaten. Om 10:00 u werd er even een korte break genomen, met koffie en de onvermijdelijke doughnuts... Een kwartiertje later toog iedereen weer aan de slag, en het zweet vloeide bij beken in deze vochtige warmte...

Om 11:30 u stopte het werk. De plaatselijke "Minister" (geestelijke) sprak een kort gebed en dankwoord uit, wat gevolgd werd door de lunch. Het omvangrijke lunchbuffet was bereid door Amish-dames, en het stond uitgestald over verschillende tafels, compleet met drank en dessert. Een half uurtje later toog iedereen terug met volle moed aan het werk.

De dakbekleding op de spanten begon met het leggen van een houten vloer, waarop dan een zware papieren onderlaag zou komen, gevolgd door Shingles. Zover kwam het helaas echter niet, want rond 13:00 uur, toen zowat de helft van de houten vloer was gelegd, begon het stevig te regenen... De mannen werkten zonder verpinken nog een half uur verder in de plenzende regen, maar de regenbui veranderde in een zwaar onweer. Toen het begon te bliksemen, moesten ze het werk noodgedwongen wel stilleggen, en een half uur later werd besloten er mee te stoppen voor vandaag. Indien het nog een uurtje of twee langer droog was gebleven, zouden het dak en de aluminium buitenwand op één dag afgewerkt geweest zijn !

Wat zo speciaal was aan deze ervaring, was - er is geen ander woord voor - de blijdschap die elk individu had in zijn werk, onafgezien van wat hij juist deed. Geen getreuzel, geen misnoegdheid, geen pose, geen jaloersheid, enkel de fierheid om iets te verrichten met en voor de gemeenschap. Een uitermate verfrissende ondervinding in het hedendaags klimaat van zelfzuchtigheid !

~ ~ ~ ~