ARIZONA : bezienswaardigheden - deel 1

Wilcox, Benson, Tombstone, Tucson
deel 1 Wilcox landschap
  Benson Gammons Gulch Ghost town
  Tombstone Fight at the OK Corral
  Tucson Biosphere II - Sonora Desert museum - San Xavier del Bac
     
deel 2 Yuma Sand Dunes
  Quartzsite RV town
  Phoenix Phoenix City - Taliesin - Fountain Hills - Scottsdale - La Borgatta
  Williams portal to the Grand Canyon
  Holbrook Painted Desert - Petrified Forest
     
deel 3 Sedona Panorama - Tlaquepaque
  Camp Verde Montezuma's Castle
  Tusayan Grand Canyon NP
  Kingman De rit van Las Vegas naar Tucson
  Chinle Canyon de Chelly
  Kayenta Monument Valley
     
artikel   Rattlesnakes, schorpioenen, tarantula's, de roadrunner
more pages   Arizona : overzicht en geschiedenis | andere staten | artikelen

~ ~ ~ ~

Deze streek telt jaarlijks gemiddeld driehonderd dagen zon, daar waar ons arm België het sommige jaren met minder dan de helft moet stellen... In het landschap ziet men hopen Yucca planten, en ietwat meer gras tussen de struiken. Ons bezoek geschiedde in de lente, en de struiken waren reeds wat groener en hadden meer bladvorming. Hier en daar merkten we enkele plukken gele bloemen in het gras. Nochtans zagen we meer volledig kale en zanderige open plekken, een aanduiding dat dit een woestijnachtig gebied is..

Net voorbij de grens komt men in de zuidelijke uitlopers van de Rocky Mountains terecht, met sterk geërodeerde bergkammen. Het panorama van eindeloze prairie-vlakten, omringd door lage bergketens, is énig !

Vanaf Willcox rijdt men doorheen een eigenaardig, maar wel mooi landschap, waar de aardplooien bijna verticaal omhoog steken. De natuurlijke erosie zorgde voor grillige vormen, en eigenaardige formaties van opeengestapelde rotsblokken, die soms net (nog) niet het evenwicht verliezen.

Wilcox, ArizonaWe zagen verschillende treinen op de spoorweg langsheen de Interstate, en dikwijls stonden ze gewoon te wachten om de trein van de andere kant te laten voorbij gaan. Meestal is er slechts één spoor, dat in beide richtingen wordt gebruikt. De Amerikaanse spoorwegen hangen gewoonlijk ontzettend lange treinstellen aan mekaar, en een reeks van 120 wagons is geen uitzondering !

Om zulk zwaar gevaarte te kunnen trekken en afremmen, gebruiken ze doorgaans vier of méér locomotieven, naargelang de lengte en het gewicht van het hele treinstel. We zagen onderweg trouwens een echt monster, getrokken door niet minder dan acht locomotieven !

Benson : Gammons Gulch

Gammons Gulch ligt even voorbij het (niet al te lieflijke...) dorp Pomerene, op Cascabel Road, pal in the middle of nowhere... Deze replica van een Ghost Town is een echt juweeltje ! De eigenaar Jay Gammons groeide op in de filmwereld, vermits zijn vader security man was voor verschillende movie stars, en het zelfs tot bodyguard van superstar John Wayne bracht. Zoon Jay trad zelfs even op met John Wayne in de film Rio Bravo !

Jay droomde altijd al van een eigen Ghost Town, en in 1971 begon hij er zelf één te bouwen, midden in de woestijn. Gedurende de laatste dertig jaar pootte hij er zo'n dozijn oude gebouwen neer, die van overal gerecupereerd werden. Hij vulde ze met eigentijdse voorwerpen en meubelen uit de periode 1880 tot 1940. Hij vond zelfs een paar stokoude, maar nog steeds functionerende old-timers, zoals een mooie Buick van 1931, een kamion uit 1920, en zelfs een authentieke brandweerwagen van 1940 !

Benson : Gammons Gulch 1 Benson : Gammons Gulch 2
   
Benson : Gammons Gulch 3 Benson : Gammons Gulch 4

De toer wordt gecommentarieerd door Jay zelf, en in de old west saloon staat Marvelous Marv, als rasechte barkeeper uit 1890, gereed voor een drankje en een babbeltje, uitgedost in het klassieke western plunje. We bezochten er het brandweerhuis, het gevang, de mijn, het schattersbureel (om gedolven goud te schatten), het Grandview hotel (dat hij met zijn echtgenote bewoont), de smidse, het bureel van de marshal, en een telegraafkantoor. En alles werkt nog ook !

In het domein werden reeds verschillende films opgenomen, waaronder een paar bekende titels. De sfeer is bepaald 1880 te noemen, en de persoonlijke charme van Jay maakt het bezoek aan Gammons Gulch tot een zeer ontspannen en prettige ervaring. Een pareltje !

Tombstone : Gunfight at the OK Corral

Tombstone : Gunfight at the OK Corral 1Tombstone is overbekend door de memorabele en nochtans slechts dertig seconden durende Gunfight at the OK Corral tussen de Earp familie en Doc Holliday, tegen de Clantons en McLaury's. Het verhaal van dit gevecht werd legendarisch, en werd trouwens herhaalde malen verfilmd ! Er werd geknald dat het een lust was, en op deze dertig seconden werden er niet minder dan dertig schoten afgevuurd, waarbij drie doden en twee gekwetsten vielen. Wat tot nadenken stemt over hun nauwkeurigheid, want dan waren de andere 25 schoten er toch naast ?...

De zaak deed veel stof opwaaien, zodat de federale regering dreigde met het inzetten van federale troepen, indien de rust niet onmiddellijk weerkeerde. Degenen die niet ter plaatse gedood werden, stierven een paar jaar later meestal een gewelddadige dood, behalve Doc Holliday, die stierf aan tuberculose.

In Tombstone draait alles rond deze gebeurtenis, en de hoofdstraat is één aaneenschakeling van dure winkels van souvenirs en trivia, al zijn ze wel mooi en pittoresk gepresenteerd !

De naam Tombstone komt van de stichter van de stad, die in deze verlaten streek een rijke goud- en zilverader ontdekte, vond. Zijn vrienden hadden hem nochtans gezegd dat hij er enkel een "tombstone" of grafsteen zou vinden ! Na zijn vondst stroomden de goudzoekers echter onmiddellijk toe, en op veertien dagen tijd ontstond een volledig nieuwe stad...

De hoofdstraat van Tombstone ligt evenwijdig en juist naast Highway 80, en bezoekers dienen eerst een ticket te nemen. De originele OK Corral bestaat natuurlijk al lang niet meer, maar de huidige eigenaars konden een paar percelen op de kop tikken op dezelfde plaats. Daarop is een pleintje te zien, waar de figuren van de spelers zijn neergepoot, zoals ze stonden net vóór het gevecht uitbarstte.

Verder vindt men er tevens kamers met cowboy uitrustingen, oude paardekoetsen, het bureeltje van de plaatselijke fotograaf C.S. Fly, en tenslotte een uitgebreid hoofdstuk over het lokale Bordello, waar de Soiled Doves (of vuile duifjes...) hun eeuwenoude beroep uitoefenden, wat in deze staat volledig legaal was. Een opmerkelijk zinnetje uit de bloemlezing ; "the lower priced Ladies accomodated up to 25 gentlemen per day"... Men kan er tenslotte ook nog het Bird Cage Theatre bezoeken, zowat het meest beruchte Honky-Tonk etablissement in Amerika, tussen 1881 en 1889.

Alle dagen is er om 14.00 u een reconstructie te zien van het pistoolgevecht. Men zou kunnen denken dat deze presentatie degelijk is gerepeteerd, maar helaas is de voorstelling van de Gunfight nogal amateuristisch ineengeflanst. Alle dagen zijn er andere acteurs, ze schrapen wat houterig een paar sketches bijeen, hun pistolen haperen doorgaans, ze vergeten hun teksten, en uiteindelijk rammelen ze een vervelende tekst af over vuurwapens en veiligheid. Er wordt een kind uit het publiek gevist, dat als eerste prijs heel plechtig een ingedrukt cola-busje krijgt, waarop ze hun handtekening hebben gezet... Na de voorstelling kan men foto's nemen van de acteurs, wat eigenlijk nog het beste gedeelte van de show is, gezien hun mooie cowboy- en cow-girl uitrusting...

Tombstone : Gunfight at the OK Corral 2 Tombstone : Gunfight at the OK Corral 3

Tucson

Biosphere 2

Deze streek bevat nog andere bezienswaardigheden zoals het Cochise Stronghold, waar Apache leider Cochise gedurende twintig jaar kat en muis speelde met de US Cavalery, en Chiricahua National Monument, waar er grillige rotsformaties te zien zijn. De stad Tucson is zeer uitgestrekt, maar bestaat hoofdzakelijk uit laagbouw, behalve dan het business centrum, wat zorgt voor een aangename indruk.

Biosphere 2 ligt even buiten de stad. De bouw werd gestart in 1987, en in 1991 was het 150 miljoen dollar kostende project klaar. Van 1992 tot 1994 leefden acht vrijwilligers (4 heren en 4 dames) hier volledig afgezonderd in een water- en luchtdichte omgeving. Ze moesten zelf zorgen voor zuurstof en voedsel, en recycleerden alle vloeistoffen.

Tucson : Biosphere 2 - 1 Tucson : Biosphere 2 - 2

Het experiment was van militaire oorsprong, en het project diende om informatie te bekomen over latere toepassingen in het ruimtelab, of zelfs op een andere planeet ! Men vindt praktisch geen informatie over dit onderwerp, noch was toen enig bezoek toegestaan. In 1995 was het militaire experiment (en waarschijnlijk ook de nodige fondsen...) afgelopen, nadat een tweede ploeg van zeven vrijwilligers nogmaals zes maanden in het "labo" had doorgebracht.

Er wordt gefluisterd dat dit experiment mislukte door niet toegelaten externe hulp. Het project werd daarop overgedragen aan de University of Columbia, die het gebruikt om de gevolgen van een verhoging van kooldioxide (CO2) op onze atmosfeer na te gaan. Sedertdien wordt bezoek wel toegestaan, en vanaf 2002 worden bezoekers ook binnen in de verschillende gebouwen toegelaten.

Het project omvat vijf totaal verschillende biotopen, namelijk regenwoud, savanna, moeras, oceaan (met een koraalrif) en woestijn. Daarnaast is er de leefruimte van de terranauten, twee "longen" om de uitzetting en de krimp van de zuurstof onder controle te houden, en de energie-voorziening. Er zijn zo'n 3.000 soorten planten, vele insecten, en enkele vissoorten. Het Visitor center presenteert een documentaire film over het complex, maar helaas draait deze eerder uit op een propagandafilm om nieuwe leerlingen aan te trekken voor de universiteit, en mist hij elke wetenschappelijke diepgang...

Sonora Desert Museum

Het Sonora Desert Museum ligt ten westen van Tucson, en men bereikt het na een steile klim over en doorheen een bergkam ten zuidwesten van Tucson. Het landschap is mooi en rustig, en overal tronen de statige Saguaro cactussen tegen de bergflank.

Het Museum is tevens een zoo, een museum van natuurgeschiedenis, en een plantentuin. Men vindt er zo'n 300 dier-soorten en wel 1.200 plantensoorten, eigen aan de streek. Bezoekers voorzien zich misschien best van een wandelstok, indachtig het gezegde dat slangen zich doorgaans snel uit de voeten maken wanneer ze het regelmatige getik van een wandelstok horen...

De wandeling doorheen het park is niet enkel prachtig, maar tevens zeer leerrijk. We vonden er boeiend gepresenteerde informatie over geologie en mineralen, archeologie, grotten en fossielen. We zagen er reptielen en arachnea (spinnen), imposante beren, herten, berggeiten, papegaaien, roadrunners en prairie dogs (echt schattige marmotten...).

Sonora Desert Museum 1 Sonora Desert Museum 2
   
Sonora Desert Museum 3 Sonora Desert Museum 4 : the roadrunner

Nadien maakten we een wandeling doorheen het woestijnlandschap, waar we alle mogelijke cactacea konden bewonderen (een duur woord voor cacti ofte cactussen), en zagen verder nog javelina's (een soort everzwijn), schildpadden en havikken (met twee k's...). Ook mountain lions (poema's) en coyotes leven eveneens in hun natuurlijk habitat.

De planten zijn bijzonder mooi met de overal aanwezige ocotillo (een plant met lange stengels) en agave, en natuurlijk alle soorten cactussen, zoals de jumping cholla (met verschillende takken en harige, donzige en stekelige uiteinden), organ pipe cactus (waarbij verschillende stengels naast mekaar groeien), de imposante saguaro cactus (een tot zes m hoge cactus, die allerlei rare "armen" kan ontwikkelen), prickly pear cactus (een struik met ronde platte bladeren), pincushion cactus (bloemkool-vormig), barrel cactus (groot en bolvormig), de eigenaardige fish hook cactus (met als vishaken gekrulde stekels), en de Trixis cactus (een struikgewas met sterke stekels).

Het Sonora Desert museum is een waar juweeltje, en een bezoek méér dan waard, zowel voor de informatie als voor de mooie wandeling in een prachtige omgeving !

San Xavier del Bac

Onderweg naar de Spaanse missie San Xavier del Bac, op de baan naar Nogales, zagen we tot onze verbazing dat alle afstanden aangegeven werden in kilometers in plaats van in miles ! San Xavier ligt in Indiaans territorium, of tenminste in een Indiaans reservaat. De huisjes zijn er maar armetierig en de wegen zijn er maar gedeeltelijk geasfalteerd.

De missie werd in 1681 gesticht door de Jezuïet Friar Kino, die de Spaanse conquistadores vergezelde op hun veroveringstocht, en werd later overgenomen door de Franciscanen. De Orde van Jezus was intussen immers ontbonden door een koninklijk edict van de Spaanse koning, en in passant sloeg hij al hun wereldlijke goederen ook maar ineens aan...

De Indianen werden vriendelijk verzocht verschillende kerken te bouwen in hun eigen gebied, de gronden er rond te bewerken, en de opbrengst ervan genereus af te staan aan de missie's. Naast deze "beleefde verzoeken" moesten ze willens nillens overstappen naar het katholieke geloof, hun eigen gewoonten en cultuur afzweren, en uiteindelijk de Spaanse "beschaving" omarmen. En weet je wat ? Dan waren ze nog niet gelukkig, ondanks de Spaanse generositeit !...

De kerk is zeer eenvoudig gebouwd, en ze bevat omzeggens geen hout, dat lokaal niet voorhanden was. De beelden en de hoofdbeuk zijn nogal zwaar en barok overladen, waarschijnlijk om beter de eenvoudige Indianen te kunnen overdonderen met zoveel massieve praal...

San Xavier del Bac 1 San Xavier del Bac 2
   
San Xavier del Bac 3 San Xavier del Bac 4

Sommigen roepen de plafondschilderingen uit tot de Sistine Chapel of North America, maar dat zal dan wel meer liggen aan de lokale vindingrijkheid in Public Relations dan wel aan enige architecturale of artistieke werkelijkheid... De meeste geschilderde versieringen werden trouwens door de Indianen uitgevoerd !

In het museum vindt men een historische beschrijving over het ontstaan van de missie. Wij zochten naar de herkomst van de eigenaardige naam van de missie "San Xavier del Bac". Wel, Friar Kino had een grote verering voor San Xavier, en hij droeg de missie aan hem op. Verder lag de missie in het gebied van de Wa:k Indianen (en dit is géén tikfout !), wat in het Spaans als Bac werd uitgesproken. Vandaar...

Nog een anekdote : het verschil tussen de zwarte pijen van de Jezuïeten en de grijze pijen van de Franciscanen is enkel te wijten aan het feit dat de Franciscanen de nadruk leggen op armoede, en ze zweren elke wereldsheid af ! Hun pijen zijn net zoals deze van de Jezuïeten gemaakt van natuurlijke wol, maar de laatsten voegen er nog zwarte kleurstof aan toe, en dat is reeds te veel "cinema" voor de Franciscanen...

** Lees verder met deel 2 **

~ ~ ~ ~