MANITOBA : bezienswaardigheden

Trans-Canada Highway 1, Winnipeg, Highway 75
TC-1 Trans-Canada Highway 1
Winnipeg Winnie-the-Pooh - Manitoba Museum - St Boniface Cathedral en Museum
Highway 75 van Winnipeg naar de Amerikaanse grens
   
artikel Louis Riel
andere pagina's Manitoba : overzicht en geschiedenis | andere provincies | artikelen

~ ~ ~ ~

TC-1 : de Trans-Canada Highway 1

Ook in Manitoba worden er grote werken uitgevoerd aan de Trans-Canada Highway 1. Net voor het stadje Virded, kan men opnieuw volop over de afgewerkte TC-Highway 1 rijden over vier rijvakken. De snelheid is in Manitoba echter beperkt tot 100 kilometer per uur.

In heel de provincie zijn er slechts drie redelijk grote steden ; Brandon, Portage la Prairie, en de hoofdstad Winnipeg met 650.000 bewoners. Over de rest van het grondgebied verspreid liggen zeer veel kleine dorpjes. De hoofdwegen mogen dan wel in asfalt of beton zijn, maar zowat alle andere banen zijn grintbaantjes, net zoals praktisch alle opritten.

Het landschap zelf is zo plat als een vijg, en vertoont hierdoor een opvallende gelijkenis met onze Lage Landen !

map Yellowhead Trail

Rond Winnipeg ligt de TC-100, die een bijzonder grote ring rond de stad is. Men verlaat daarbij de Trans-Canada Highway 1, die eigenlijk niets anders is dan de nakomeling van de Métis Yellowhead of the Tête Jaune Trail.

In 1825 werd de blonde métis Tête Jaune (of Yellowhead) immers ingehuurd door de Hudson's Bay Company, om hun materialen langs zijn "geheime" weg van Winnipeg (Manitoba) naar Prince Rupert (British Columbia) te leiden.

Winnipeg

Winnie-the-Pooh

Winnie-the-Pooh

Wat weinig mensen weten is dat Winnipeg zijn naam heeft geschonken aan het quasi legendarische beertje "Winnie-the-Pooh" !

Het schilderij van de beer van Winnipeg is namelijk een nationale trots, en sinds lang is het overal befaamd.

In de Amerikaanse kinder-folklore wordt een berenjong ofte "bear cub" dan weer doorgaans een "Pooh-bear" genoemd. Zodat de combinatie van beide, en de sprong naar Winnie-the-Pooh niet zo moeilijk bleek...

Een minder charmante versie van het verhaal is dat een militair een berejong naar Engeland smokkelde, als mascotte. Hij noemde de beer Winnie, naar zijn geboorteplaats Winnipeg. Vervolgens kwam het dier in een dierentuin terecht, waar het bijzonder populair werd.

City view

Langsheen highway 59 naar de stad loopt de rivier Seine, wat een verwijzing is naar het indrukwekkende Franse verleden in deze contreien. Waar de meer recente en meer commerciële buitenwijken van Winnipeg duidelijk op Amerikaanse leest zijn geschoeid, zien de oudere wijken er alleszins vrij Europees uit, met laagbouw en kris-kras lopende straten.

Het Manitoba museum

Een bezoek aan de provincie Manitoba is onvolledig, indien men niet tevens het hoogstaande Manitoba Museum bezoekt. Het gebouw omvat naast het museum ook nog een conservatorium, en het museum-gedeelte bestaat uit een tiental zalen.

Winnipeg : Manitoba Museum 1 Winnipeg : Manitoba Museum 2
   
Winnipeg : Manitoba Museum 3 Winnipeg : Manitoba Museum 4

Earth History : Men vindt er de geschiedenis en de ontwikkeling van de aarde, onderverdeeld in de diverse tijdperken.

Arctic / Sub-arctic Gallery : De aandacht spitst zich toe op het arctisch en sub-arctisch klimaat van Manitoba, geïllustreerd door de Inukshuk, de poolbeer, de Beluga walvis en de kariboe. Er is tevens een interessante uitstalling van een klederdracht in kariboe-huiden, die zeer geschikt zijn voor dit extreme klimaat.

Boreal Forest : De exploratie vervolgt met een bezoek aan het Boreale woud, de natuur van de prairie en de levensomstandigheden van de oorspronkelijke Algonquin-Indianen. De term "Boreale Woud" komt van de Griekse god Boreas, de god van de noordenwind ! Meteen weten we ook weer waar de naam Aurora Borealis vandaan komt...

Nonesuch Gallery : Manitoba maakt deel uit van het Engelse Dominion, en dus wordt er heel patriottisch een hele zaal gewijd aan de legendarische tocht van de None Such, de Engelse boot die in 1610 vanuit Engeland de tocht naar de Hudson Bay maakte. Er staat zelfs een waarheidsgetrouwe kopie van het schip in uitgestald !

Wie er nu eigenlijk als eerste Europeaan in Manitoba terecht kwam blijft een beetje onduidelijk. Zeker is dat in 1738 Pierre Gaultier de Varennes, sieur de la Verendrye, het grondgebied verkende op last van de Franse gouverneur van Québec. Maar tegelijk wapperen de Britten patriottisch met de vlag van Kelsey, die in 1690 (en dus 48 jaar eerder...) door de Hudson's Bay Company op exploratie was gestuurd naar de gebieden. Maar of deze ooit effectief voet aan wal heeft gezet is niet zeker... Het is pas nadat de Fransen een hele reeks handelsposten en forten hadden gebouwd, dat de Hudson's Bay Company in 1740 ook daadwerkelijk het binnenland verkende.

Hudson's Bay Company : Een volgende zaal is gewijd aan de Hudson's Bay Company, die gedurende bijna tweehonderd jaar (en zonder enige verantwoording...) volkomen de plak zwaaide in een onmetelijk gebied. Deze maatschappij zorgde er immers voor dat de enorme winsten uit de pelshandel veilig en anoniem naar Engeland vloeiden, en het was slechts wanneer de pelshandel uiteindelijk opdroogde, dat ze al haar gronden verkocht, en mysterieus in het niets verdween...

Parkland Gallery : In een volgende zaal komt de natuur in de parklanden, bossen en graslanden aan bod. Onder druk van dit extreme klimaat groeien muskieten tot enorme proporties, en kunnen zogenaamde Bite Flies (bijtende vliegen) de mensen het leven volslagen onmogelijk maken. Ook paardenvliegen zijn er bij de vleet...

Urban Gallery : Een andere zaal is gewijd aan het stadsleven anno 1910, met een serie oude en gerestaureerde gebouwen.

Canadian Pacific Railway : Er is een heel departement voorbehouden aan de Canadian Pacific Railway, met allerlei antieke gebruiksvoorwerpen. Volgens de uitleg werd deze CPR volkomen onbaatzuchtig opgericht door de regering, om het binnenland te ontsluiten en om aan alle "mensen van goeden wille" een aanvaardbaar leven te schenken ! Men kan zo de patriottische muziek horen op de achtergrond... De noeste arbeiders van deze spoorweg kregen een loon van 30 cents per uur uitbetaald, maar ze waren wel verplicht om al hun etenswaren aan te kopen bij hun werkgever, de CPR. Die rekende dan bijvoorbeeld een kilo suiker aan de forse prijs van tien dollar, zodat er na de afwerking van de spoorweg bitter weinig spaarcentjes overbleven voor de (schaarse overlevende) arbeiders...

De hele tentoonstelling is zeker uitgebreid en zeer interessant. Een paar vragen blijven nochtans zonder antwoord. De informatie over de geschiedenis van de autochtone Indianenstammen blijkt zéér beperkt te zijn. De indianen onderhandelden eventjes met de regering, ze tekenden algauw een verdrag, ze stonden welwillend al hun gronden af, en werden vervolgens, zonder zelfs maar te morren, opgesloten in reservaten... Tenminste, dat is wat de officiële Canadese geschiedenisboeken vertellen...

Een volgende vraag is de Franse (voor)-geschiedenis, en hun economische en culturele invloed. Ze worden zelfs niet vernoemd. Een laatste pijnpuntje is de geschiedenis van de Métis, en buiten een beschrijving van hun afkomst en klederdracht wordt er officieel oorverdovend over gezwegen... Hetgeen eigenlijk niet hoeft te verbazen, want geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaar...

St Boniface cathedral

St Boniface Cathedral 1 St Boniface Cathedral 2
   

Van de oude St Boniface cathedral staat nog enkel de massieve voorgevel recht. De oude kathedraal moet beslist indrukwekkend geweest zijn.

Het duurde 25 jaar eer het gebouw voltooid was, maar in 1968 brandde het in amper twee uur volledig uit. Het puin van de oude voorgevel werd bewaard als aandenken, en een nieuwe kerk werd achter deze gevel gebouwd.

Bij een wandeling doorheen het kerkhof ziet men op de oude grafzerken uiteraard veel Franse, maar tevens vele Nederlandstalige namen !

St Boniface Cathedral 3

St Boniface museum

Het St Boniface museum is het oudste gebouw in Winnipeg, en het was vroeger een klooster van Les Soeurs Grises. Naast memorabilia van de zusters, vind men er tevens een vrij uitgebreide documentatie over de levensloop van Louis Riel, die tegenwoordig eerbiedig "de Vader van Manitoba" wordt genoemd. Althans dan toch door de Franstalige katholieken, want de Engelse protestanten knoopten de man op om hem voorgoed uit de weg te ruimen...

St Boniface Museum 1 St Boniface Museum 2
   
Louis Riel 1
Louis Riel 2

Andere bezienswaardigheden

Men vindt tevens andere bezienswaardigheden in en rond Winnipeg.

een Mennonite Village in Steinbach,

een tweede museum over Louis Riel in het Riel House,

de Leo Mol Sculpture Garden, met zo'n 200 bronzen beeldhouwwerken,

the Forks, zogenaamd een historische site, maar in werkelijkheid een Shopping Center en themapark...

Highway 75 : van Winnipeg naar de Amerikaanse grens

Highway 75 leidt van Winnipeg naar de Amerikaanse grens. Dit stadsgedeelte is blijkbaar nog steeds "very French", met namen als rue des Trappistes, Rivière de la Salle, Frère Norbert en Father La Bonté... Highway 75 begint als een uitstekende en recente viervaksbaan. Een tiental kilometer verder moesten we nochtans op het andere baanvak overschakelen, want er waren indrukwekkende werken aan de gang om een lengte van twintig kilometer te voorzien van een nieuw wegdek. Toen we terug op het oude wegdek kwamen, voelden we meteen de reden van deze vernieuwing. Het oude wegdek was zeer hobbelig, het beton vertoonde talloze breuken, en het geheel vormde een ware tobogan !...

Het stadje Morris wordt uitbundig aangekondigd als the Home of the Manitoba Stampede. De snelheid is er genadiglijk beperkt tot een matige vijftig kilometer per uur, maar zelfs dat is te snel, want men danst gewoon van rechts naar links op de hobbelige baan... De trotse verwijzing naar de Manitoba Stampede heeft derhalve waarschijnlijk méér te maken met de archi-slechte staat van de baan, dan wel met een rodeo-spektakel...

We vervolgden doorheen St Jean-Baptiste, dat zich tevens La Capitale de Pois à Soupe noemt... Highway 75 heet tevens de Lord Selkirk Highway, genoemd naar de Schotse edelman die overgewaaid kwam uit de Hudson's Bay Company, en die een belangrijke rol speelde in de (Britse) kolonisatie van Canada.

Een uurtje later bereikt men de Amerikaanse grens. Na een passencontrole, worden alle voertuigen aan een grondig onderzoek onderworpen, om te kijken of er geen wapens, springstoffen, drugs, rundvlees of kaas vervoerd wordt. Indien men over de grens gaat met een Recreational Vehicle, duurt dit onderzoek uiteraard wel een beetje langer dan met een personenwagen, aangezien alle ruimtes onderzocht moeten worden. De verschillende inspecteurs voeren hun werk nochtans beleefd en uiterst correct uit, en na een half uurtje is de hele procedure achter de rug, en kan men zijn weg verder zetten.

~ ~ ~ ~