ORKAAN KATRINA - deel 2

de gevolgen voor New Orleans

~ ~ ~ ~

Dit is een uittreksel van mijn artikel, met kleine foto's. Je vind het volledige artikel met beschrijving en grote foto's in mijn e-boek View America: South West

In de serie reisverhalen VIEW AMERICA beschrijft dit boek de staten Arkansas, Louisiana, Oklahoma en Texas. Elke staat wordt beschreven met een korte historische achtergrond en zijn belangrijkste bijzonderheden, landschappen en toeristische attracties.

Het is geen traditioneel reisverhaal, maar een niet-commerciële en min of meer objectieve chroniek van een diepgaande exploratie van deze staten. Mijn boek beschrijft geen logies, restaurants of entertainment, behalve wanneer deze deel uitmaken van het verhaal. Het is geïllustreerd met meer dan 100 full-sized foto's.

~ ~ ~ ~

New Orleans

De stad New Orleans zelf was op sterven na dood. Het zou 6 tot 10 weken duren om de dijken te herstellen, en minstens even lang om al het water uit de stad weg te pompen. Dan zou het nog eens 3 maanden in beslag nemen om alles uit te drogen. Het uiteindelijke aantal slachtoffers, althans volgens officiële bron, bedraagt 1.836, waarvan 1.577 in Louisiana en 238 in Mississippi. In de meeste gevallen kon geen juiste doodsoorzaak vastgesteld worden.

Met typisch Amerikaanse voortvarendheid werden volop plannen gesmeed en enorme sommen bijeengezocht om de stad New Orleans weer opnieuw volledig op te bouwen, natuurlijk groter en beter dan voordien. Vergeet niet dat de haven van New Orleans een van de grootste havens ter wereld is, van enorm economisch belang voor de staat Louisiana, en zelfs voor een groot deel van de hele Amerikaanse economie!

Maar er gingen tevens enkele schuchtere stemmen op om helemaal niets te doen en de nieuwe stad beter elders te vestigen. In de golf van nationale samenhorigheid werden deze enkelingen natuurlijk meteen als ketters bestempeld. Nochtans is deze denkwijze eigenlijk helemaal niet zo dom. De binnenstad van New Orleans is namelijk uiterst gevaarlijk gelegen ONDER het waterpeil van zowel de oceaan als van lake Pontchartrain.

De stad werd bijna 300 jaar geleden geleidelijk aan uitgebouwd in de delta van de Mississippi, naast de haven die toeliet de opbrengsten van de originele plantages te verschepen en buitenlandse goederen aan te voeren. Normaal wordt dit gebied doorlopend opgehoogd door het slib van de rivier, maar er werden dijken gebouwd om de binnenstad te beschermen, en deze leiden het water van de rivier rechtstreeks naar de Golf van Mexico en verhinderen elke verdere aanslibbing. Het gevolg is dat de oude binnenstad eigenlijk zinkt en steeds lager komt te liggen!

New Orleans in 1800 New Orleans map

Het gebied is wel in zekere mate "beschermd" tegen orkanen door de uitgebreide moerassen ten zuiden, maar deze worden dermate geërodeerd door de Golf van Mexico, dat er jaarlijks 25 mijlen van onder water verdwijnen. Verder worden de herfststormen steeds maar heviger en stijgt bovendien het peil van het zeewater. Geologen hebben becijferd dat hooguit binnen 100 jaar heel New Orleans onder de golven zal verdwenen zijn!

De dijken

Sedert vele jaren kwamen er reeds verwittigingen over de slechte staat van de ingezakte dijken, en dat ze geen zware storm van categorie 3 meer konden verdragen. De toestand was zelfs bij droog weer dermate slecht, dat verschillende grote pompstations doorlopend werden ingezet om de stad droog te houden! Sterker nog, in 2004 werd in FEMA een simulatie uitgewerkt met codenaam PAM, waarbij een storm van categorie 5 New Orleans zou treffen. Deze simulatie voorspelde vrij accuraat dat verschillende pompstations zouden stilvallen en dat minstens een paar dijken zouden breken. De magische (politieke) oplossing was om de stad gewoon voordien te evacueren! Er werd gemakshalve wel over het hoofd gezien dat meer dan 100.000 mensen zouden stranden...

Het befaamde Corps of Engineers vroeg sedert jaren honderden miljoenen dollars om de stokoude dijken te herstellen, maar de politici rekenden er ijskoud op dat geen zware orkaan het gebied zou treffen. Voor 99,5 % was alles veilig, en de kans was klein dat er een ramp zou plaatsvinden. Dus werd er geen geld vrijgemaakt om de dijken op te hogen...

Het Witte Huis en het Congres bleven eindeloos discuteren in een doorlopend machtsspelletje zonder weerga. Het Witte Huis stelde elk jaar slechts een minimum-bedrag ter beschikking, want politici worden verkozen voor een korte termijn, en ze krijgen slechts een gelimiteerd budget ter beschikking. Ze kennen dus enkel prioriteiten die op korte termijn politieke winst kunnen opleveren, en die hun herverkiezing kunnen veilig stellen...

Het Congres speelde dit spelletje duchtig mee en keurde jaar na jaar miljarden dollars goed voor lokale wegwerken en bruggen, enkel en alleen omdat deze bepaalde individuele leden politiek (of financieel...) voordeel opleverden... Anderzijds is het ook zo dat zowat alle departementen elk jaar hun vraag voor budgetten enorm opschroeven, alleen reeds om hun eigen belangrijkheid en reden van bestaan wat dikker in de verf te zetten.

De andere politici kennen het fenomeen zelf maar al te goed, en nemen het derhalve met een flinke korrel zout. Maar zelfs in het midden van al deze ellende ging het politieke gekonkel gewoon door. Het bedrijf Halliburton rijfde binnen de kortste keren een duur contract binnen om alle militaire installaties in de Golf te herstellen...

FEMA

Hoge bomen vangen veel wind. Michael Chertoff, de directeur van het nieuwe Department of Homeland Security, kreeg boter op zijn hoofd, en zijn povere reactie werd in weinig lovende termen omschreven. Dat ging van "geen flauw benul" (dixit de burgemeester van New Orleans) tot "niet aanvaardbaar" (dixit president Bush). Deze advocaat was echter een louter politiek creatuur, die de aanstelling meer kreeg omwille van bewezen diensten, dan wel omwille van enige organisatorische capaciteiten...

Een ander departement dat in opspraak kwam, was het Federal Emergency Management Agency (FEMA), dat in 1979 werd opgericht om op te treden bij uitzonderlijke rampen. Maar na de terroristische aanslag van 9 September 2001 werden oudere departementen in 2003 samengevoegd onder de leiding van het nieuwe en in de hemel geprezen Homeland Security, zodat hen eigenlijk geen macht meer overbleef en alles onder rechtstreeks toezicht van het Witte Huis en Chertoff kwam te liggen.

George W Bush over New OrleansMichael Brown, directeur van FEMA sinds 2003, werd door het Witte Huis de woestijn ingestuurd als algemeen verantwoordelijke (lees bliksemafleider...), en werd in 2005 de laan uitgestuurd als politieke zondebok.

Tijdens een nogal openhartige TV-uitzending debiteerde Brown nochtans een paar krasse uitlatingen, die hem waarschijnlijk niet in dank werden afgenomen. Slechts op donderdag, dus drie dagen na de feiten, werd hij op de hoogte gebracht van het feit dat 35.000 mensen gestrand waren in de New Orleans Superdome, zonder eten, drinken of enige vorm van bijstand!

Hij vervolgde met een nog meer ophefmakend nieuwtje, namelijk dat zelfs de federale regering zich op dat ogenblik nog van geen kwaad bewust was!

De organisatie FEMA is intussen compleet gedegradeerd van een goedbedoelde hulporganisatie tot een klassiek politiek vat om bevriende personen een goede job te bezorgen, in ruil voor bewezen diensten... Dat de efficiëntie van een departement volledig verloren kan gaan door onbekwame, maar wel politiek gesteunde sukkelaars, weten we al veel langer in België...

~ ~ ~ ~