ETHAN ALLEN en BENEDICT ARNOLD

Een merkwaardige overeenkomst tussen twee helden van de Revolutie

~ ~ ~ ~

Dit is een uittreksel van mijn artikel, met kleine foto's. Je vind het volledige artikel met beschrijving en grote foto's in mijn e-boek View America: New England

In de serie reisverhalen VIEW AMERICA behandelt dit boek Connecticut, Maine, Massachusetts, New Hampshire, Rhode Island en Vermont. Elke staat wordt beschreven met een korte historische achtergrond en zijn belangrijkste bijzonderheden, landschappen en toeristische attracties.

Het is geen traditioneel reisverhaal, maar een niet-commerciële en min of meer objectieve chroniek van een diepgaande exploratie van deze staten. Mijn boek beschrijft geen logies, restaurants of entertainment, behalve wanneer deze deel uitmaken van het verhaal. Het is geïllustreerd met meer dan 100 full-sized foto's.

~ ~ ~ ~

Ethan Allen

Ethan Allen (1738-89) werd geboren in Litchfield, Connecticut. In 1769 verhuisde hij naar Bennington in de New Hampshire Grants, die het hedendaagse Vermont omvatten. Hij nam trouwens actief deel in het conflict tussen New York en New Hampshire over de controle over het gebied.

Maar New York weigerde hardnekkig Vermont te erkennen als een aparte provincie en Allen richtte een militie op, de Green Mountain Boys, om verder te strijden. Hierop werd hij prompt beschuldigd van hoogverraad en al even prompt buiten de wet gesteld door de Britse gouverneur van New York.

Ethan AllenBij het uitbreken van de Amerikaanse Revolutie (1775-1783) bood de "outlaw" Allen aan zijn geboortestaat Connecticut zijn diensten aan tegen de Britten. Hetzelfde jaar nog veroverde hij met zijn Green Mountain Boys het fort Ticonderoga en werd op slag een Held van de Revolutie... Nadien oogstte hij nog meer lauweren tijdens de Amerikaanse militaire actie tegen Canada. In 1778, na een gevangenschap van drie jaar in Montréal, keerde hij terug naar huis met de titel van luitenant-kolonel in het Amerikaanse leger en majoor-generaal in de militie.

De oorlogsheld vestigde zich in Burlington en begon er een boerderij. Hij was een populaire en flamboyante volksfiguur geworden en hield zich actief bezig met landspeculatie, een commerciële activiteit die in de geschiedenisboekjes echter liefdevol bedekt wordt met de mantel der vergetelheid.

In 1780 vroeg hij aan het nationale Congres opnieuw de zelfstandigheid van Vermont. Maar het Congres weigerde, en tussen 1780 en 1783 onderhandelde hij met de gouverneur van Canada (een Brit en dus de vijand...) over de toetreding van een onafhankelijke provincie Vermont tot het Canadese Gemenebest. Hierop werd hij opnieuw beschuldigd van hoogverraad, maar deze maal door het Amerikaanse Congres.

Maar de publieke opinie, zijn immense populariteit en zijn enorme plaatselijke invloed (op de kiezers) dwongen de politiekers echter snel tot het herzien van hun opinie. Daarom werd een niet-zo-elegant politiek compromis uitgedokterd. Allen's "hoogverraad" was eigenlijk niet echt hoogverraad geweest, want zijn daden hadden enkel gediend om druk te zetten op het Congres om Vermont tot een zelfstandige staat te maken (sic), en dus maakten zijn daden eigenlijk niet echt hoogverraad uit! Bijna 200 jaar later en pas na diepgaand onderzoek kwam de moderne wetenschap met een toepasselijke naam voor zo'n verwrongen politieke logica: fuzzy logic!

Om geen ontoelaatbaar gezichtsverlies te lijden voor zijn bocht van 180 graden, stemde het Congres niet onmiddellijk in met de Vermontse eis tot zelfstandigheid, maar zou het de zaak in overweging nemen en na enige jaren een gunstig antwoord verschaffen. Vier jaar later, in 1789, stierf volksheld Ethan Allen in Burlington, en volledig toevallig werd Vermont nog hetzelfde jaar uitgeroepen tot een zelfstandige staat...

Benedict Arnold

Benedict Arnold (1741-1801) werd net zoals Ethan Allen geboren in Connecticut. Hij verkoos het militaire leven boven de apotheek van zijn vader en nam aan Britse zijde actief deel aan de French and Indian War (1754-1763). Tijdens deze uiterst wrede en bloedige oorlog kreeg hij persoonlijk te maken met verschillende Franse atrociteiten, en deze zouden voor immer zijn opinie over hen beïnvloeden.

Na de dood van zijn vader breidde hij zijn handelsactiviteiten uit en richtte een winstgevende commerciële vloot op voor de handel met Canada en West Indië. Dit commerciële succes bracht een titel van kapitein in de militie met zich mee.

In het begin van de Amerikaanse Revolutie (1775-1783) kreeg hij het bevel om samen met Ethan Allen, een andere vrijheidsstrijder, in New York het Fort Ticonderoga op de Britten te veroveren. De twee waren echter sterke rivalen en stonden als kemphanen tegenover elkaar. Uiteindelijk werd besloten dat Ethan Allen over land zou aanvallen en Benedict Arnold via de zee.

De gezamenlijke aanval lukte, maar nochtans kreeg enkel Ethan Allen alle krediet hiervoor en Arnold's precies even essentiële deel in de overwinning werd volledig geminimaliseerd. De veroverde voorraden hielpen de troepen van George Washington in hun beleg van Boston.

Nochtans werd Benedict Arnold toch een Held van de revolutie, toen hij stiekem een paar Britse schepen wist te veroveren en hiermee de rest van de Britse vloot in het noorden van het meer versloeg. De Amerikanen waren nu door het dolle heen en besloten meteen ook maar Canada binnen te vallen en het aan hun lijstje van door God geschonken gebieden toe te voegen...

Benedict ArnoldArnold werd "De Grote Stuurman" genoemd (der Führer?...) en er werd meteen een aanval op Québec ingezet. Dit romantische maar nogal onpraktische initiatief liep echter veel minder goed af, want de Britten hadden intussen een leger van 10.000 man en verschillende oorlogsschepen aangevoerd in Canada. Niet enkel werd de Amerikaanse invasie prompt tot stilstand gebracht, maar hun troepen bliezen snel de aftocht naar Lake Champlain.

Benedict Arnold vroeg daarop aan de generale staf matrozen, soldaten met ervaring, bekwame officieren, materiaal en voedsel, maar kreeg nul op het rekest. Nieuwe militaire successen zouden ongetwijfeld zijn populariteit bij het volk en zijn politieke standing nog versterken, en nu reeds was hij een doorn in het oog van zekere partijen. Dus kreeg hij in de plaats van soldaten en voorraden enkel de ronkende titel van Brigadier-Generaal...

De Britse oorlogsmachine was intussen op kruissnelheid gekomen, en hun troepen staken op hun beurt de grens over en zakten af naar het meer. Het zielige overschot van de "zeemacht" van Benedict Arnold leverde een heldhaftige strijd tegen een grote Britse overmacht, maar werd bijna helemaal verwoest in oktober 1776. Niets stond nog de verdere invasie van de Britten in de weg en indien zij ook daadwerkelijk op hun élan waren doorgegaan, zou de geschiedenis er heel anders hebben kunnen uitzien. Hun plan was namelijk de verovering van New York, wat de kolonies volledig zou verdeeld hebben.

De Britse admiraals vreesden echter de winter en ze trokken heel hun strijdmacht terug naar Québec om er comfortabel te overwinteren zonder enige verliezen. Achteraf gezien gaf deze dubieuze tactische beslissing aan de Amerikanen niet enkel de tijd om zich te reorganiseren, maar tevens kwam een grote Franse troepen- en zeemacht hun zwaar gehavende aantallen versterken.

Toen het Britse leger het volgende jaar de aanval inzette, leed het zware verliezen. In 1777 leidde Arnold zijn troepen naar verdere overwinningen in de veldslagen om Ridgefield (Connecticut) en Saratoga (New York), en de herovering van Fort Stanwix. Zijn opvallende militaire successen en steeds groter wordende populariteit waren echter een doorn in het oog van de politieke clan rond George Washington. In 1778 werd Arnold op een zijspoor gerangeerd en doelbewust ver van het slagveld gehouden.

Hij kreeg in de plaats daarvan een aanstelling tot commandant van Philadelphia, een administratieve functie die helemaal niet strookte met zijn militaire capaciteiten. Hij ontmoette er de mooie 18-jarige Margaret Shippen en werd halsoverkop verliefd. Het volgende jaar trouwden ze en leidden een vrij extravagant leven.

De onderduimse sabotage van de carrière en de populariteit van deze geduchte rivaal door de clan Washington ging echter onverpoosd door. Verschillende ondergeschikte officieren werden over zijn hoofd heen gepromoveerd, de autoriteiten van Pennsylvania beschuldigden hem van het "overtreden van militaire regels" en hij verscheen hiervoor voor het militaire tribunaal. Hij was misschien wel een briljant militair, maar nogal uitgesproken en niet erg diplomatiek.

Bovendien verfoeide hij de Franse bondgenoot en vergat nooit hun vroegere excessen in de French en Indian War. Tenslotte kostte zijn royale levensstijl handenvol geld en zat hij diep in de schulden. Aangezien zijn persoonlijke situatie steeds verder afgleed en hij voortdurend werd tegengewerkt, voerde hij gedurende 16 maanden een "geheime en verraderlijke" correspondentie met de bevelhebber van het Britse leger Sir Henry Clinton. Dit was net hetzelfde als wat zijn rivaal Ethan Allen uitrichtte met de Gouverneur van Canada...

Maar hier beginnen de twee levensverhalen uiteen te lopen!

Volledig gefrustreerd, diep in de schulden en zonder enige steun, gaf Arnold zijn idealen op en maakte een onethische keuze. In 1780 ging hij akkoord om zijn bevel in Fort West Point aan de Britten over te geven, in ruil voor een aanstelling in het Britse leger en een som geld. Maar majoor John André, de koerier van Clinton, werd aangehouden door Washington's mensen, het complot kwam aan het licht, en Arnold vluchtte naar de Britten.

Als brigadier-generaal in het Britse leger voerde hij verschillende succesvolle aanvallen uit nabij Richmond en Petersburg in Virginia, en New London in Connecticut. Zijn nieuwe militaire successen maakten zijn naam echter nog meer gehaat bij de Amerikanen. Nu werden zijn militaire activiteiten in dienst van de Britten steevast als onmenselijk omschreven, daar waar gelijkaardige militaire operaties voordien warm bejubeld werden, zolang ze voor Amerikaanse rekening waren.

In 1781 reisden Arnold en zijn familie naar Engeland, waar hij de staf adviseerde over het verdere verloop van de oorlog. Toen deze uiteindelijk verloren werd door de Britten, werd hij eens te meer de zondebok en werd ontslagen uit het leger. Zijn somber epitaaf zet hetzelfde trieste verhaal voort. Zijn latere commerciële activiteiten bleven zonder succes, hij kreeg hij slechts een derde van de overeengekomen som voor zijn verraad en bracht zijn verdere leven door in de minachting van de Britten, tot aan zijn dood in 1801.

Het is triest te lezen hoe een zeer briljant militair strateeg in vrijwel gelijkaardige omstandigheden als volksheld Ethan Allen van de regen in de drup geraakte door moedwillige politieke tegenwerking en het ontbreken van enige bijstand van de "juiste" vrienden...

~ ~ ~ ~